Paracirrhites forsteri
⚠️ Dobór obsady — co się wyklucza
- PredacjaRyby poniżej ~6-7 cm, wszystkie krewetki i skorupiaki — Dorosły okaz traktuje mniejsze ryby i skorupiaki jak pokarm; nie łączyć z drobnymi babkami, ziębami, krewetkami ozdobnymi.
- Agresja wewnątrzgatunkowaDruga gliniarka Forstera — Silnie terytorialna i agresywna wobec swojego gatunku; trzymać wyłącznie pojedynczo (poza specjalistyczną hodowlą par w bardzo dużym zbiorniku).
- Agresja międzygatunkowaSpokojne, mniejsze i średnie ryby — Dominuje nad łagodnymi współlokatorami; dobierać asertywnych, podobnej wielkości towarzyszy (np. większe pokolce, wargacze, cyranki).
- Kolejność zarybieniaCała obsada zbiornika — Wprowadzać jako jedną z ostatnich ryb, aby nie zdążyła zająć całego zbiornika jako rewir, zanim pojawią się słabsi towarzysze.
Opis i pielęgnacja
Gliniarka Forstera to największy i najbardziej drapieżny z popularnych przedstawicieli rodziny — masywna ryba o zmiennym ubarwieniu, od żółtawego po ciemne, z charakterystycznym „piegowatym" wzorem czerwonych kropek na głowie. W naturze zajmuje eksponowane, prądowe fragmenty rafy, skąd czatuje na zdobycz. W akwarium jest niezwykle wytrzymała i długowieczna, ale też pełna charakteru: dorosłe osobniki bywają agresywne i traktują mniejsze ryby oraz wszelkie skorupiaki jak pokarm. Wymaga dużego zbiornika z solidnymi kryjówkami i szczelną pokrywą, bo doskonale skacze. Karmimy ją treściwym pokarmem mięsnym — krewetkami, mysis, kawałkami ryb i owoców morza — dbając, by nie przekarmiać drapieżnika. Nie niszczy koralowców, więc technicznie nadaje się do rafy, jednak jej apetyt na krewetki czyszczące, drobne ryby i skorupiaki wyklucza spokojne, delikatne obsady. Najlepiej sprawdza się w zbiornikach fish-only lub rafach z dużymi, asertywnymi towarzyszami, wprowadzana jako jedna z ostatnich ryb. To ryba dla świadomego akwarysty, który akceptuje jej łowiecki temperament.
Fot.: Diego Delso · licencja CC BY-SA 4.0 · Wikimedia Commons