Acanthurus monroviae
⚠️ Dobór obsady — co się wyklucza
- Agresja wewnątrzgatunkowainne pokolce/chirurgi i ryby o podobnym ksztalcie — Broni rewiru kolcem ogonowym; unikac kilku chirurgow w jednym zbiorniku, chyba ze bardzo duzy.
- Kolejność zarybieniaspokojniejsze, wczesniej wprowadzone ryby — Wprowadzac jako jedna z ostatnich ryb, aby ograniczyc terytorializm.
- Agresja międzygatunkowaInne pokolce o podobnej sylwetce i kolorze — Pokolce zwalczają ryby o zbliżonym kształcie/barwie. Łączyć tylko w dużym zbiorniku, z gatunkami o wyraźnie różnej sylwetce.
Opis i pielęgnacja
Pokolec monrowijski to jeden z nielicznych chirurgow zasiedlajacych chlodniejsze wody wschodniego Atlantyku i Morza Srodziemnego. Dorasta do okolo 40 cm, dlatego wymaga bardzo duzego, wydluzonego zbiornika zapewniajacego przestrzen do nieustannego plywania. Podobnie jak inne Acanthurus zywi sie glownie glonami — obrasta skaly, spelniajac funkcje naturalnej kosiarki nitkowatych glonow, ale w diecie potrzebuje uzupelnienia: platkow spirulinowych, suszonych alg nori na klipsie oraz okazjonalnie pokarmu miesnego (mrozonka, artemia). Ostry kolec ogonowy sluzy do obrony i walk terytorialnych, dlatego obsluga wymaga ostroznosci. Gatunek jest polagresywny, szczegolnie wobec innych chirurgow i ryb o podobnym ksztalcie — najlepiej wprowadzac go jako jedna z ostatnich ryb. Preferuje nizsze, subtropikalne temperatury, stabilne parametry i silny przeplyw dobrze natleniajacy wode. Bezpieczny dla korali, choc duzy osobnik potrafi szarpac osady i przemieszczac drobne fragmenty. Wymaga sprawnej filtracji, dojrzalego zbiornika i cierpliwej aklimatyzacji, poniewaz bywa wrazliwy na choroby skory i ospe rybia.
Fot.: (c) Luis P. B., some rights reserved (CC BY-NC), uploaded by Luis P. B. · licencja CC-BY-NC · Wikimedia Commons