Pseudojuloides atavai
⚠️ Dobór obsady — co się wyklucza
- Konkurencja pokarmowainne mikrodrapieżniki (mandarynki, drobne wargacze, babki) — Konkuruje o populację oczlików, od której jest silnie uzależniony.
- Predacjaoczliki, obunogi, drobne skorupiaki — Redukuje pożądaną mikrofaunę i najmniejsze bezkręgowce.
- Agresja międzygatunkowaagresywne, ruchliwe ryby — Płochliwy i delikatny — wymaga spokojnego towarzystwa, inaczej się chowa i głoduje.
Opis i pielęgnacja
Wargacz ołówkowy tahitański to bliski krewny P. splendens, zamieszkujący rafy Polinezji Francuskiej, w tym wody wokół Tahiti i Wysp Towarzystwa. Samce zachwycają neonową zielenią z kontrastowymi liniami, samice są skromniej ubarwione. Podobnie jak inne wargacze ołówkowe jest delikatny i wymaga dojrzałego zbiornika rafowego z rozbudowaną skałą żywą oraz obfitą populacją drobnej fauny (oczliki, obunogi), którą uzupełnia w naturalnej diecie. Nieodzowna jest warstwa drobnego piasku do zakopywania się na noc oraz szczelna pokrywa — gatunek łatwo się płoszy i wyskakuje. Uznawany za bezpiecznego dla rafy: nie niepokoi koralowców ani ozdobnych bezkręgowców, może natomiast redukować populację oczlików i drobnych skorupiaków. Karmienie wymaga cierpliwości: świeżo sprowadzone osobniki najlepiej kusić żywym i mrożonym planktonem podawanym kilka razy dziennie, stopniowo przyzwyczajając do mysis i wzbogaconej artemii. Najlepiej sprawdza się pojedynczo lub w parze, w spokojnym, nierywalizującym o pokarm towarzystwie. Z uwagi na wrażliwość transportową i wymagania środowiskowe to ryba dla doświadczonych opiekunów raf koralowych.
Fot.: Jeffrey T. Williams · licencja Copyrighted free use · Wikimedia Commons